Je kent het ongetwijfeld wel, van die tijden dat alles het ineens lijkt te begeven. Op dit moment lijken wij er volop in te zitten, en vragen we ons zelfs af wat er eigenlijk nog kapot zou kunnen gaan. Tot nu toe heeft het kastje van de solar energie het begeven, de computer, de koelkast, mijn laptop, en de andere laptop. Gelukkig is het allemaal weer gefixt.

Gister avond gingen mijn moeder en ik lekker een filmpje kijken, je weet wel van die woensdag avond filmpjes. We waren er al helemaal voor gaan zitten, drankje, popcorn en zo gingen we de film kijken. Eentje over een ouderwets dorpje en een vrouw die er een chocolade winkel begint, na een half uurtje (het moment dat de film pas écht begint) zei de tv PANG en viel het beeld weg. Het geluid was er nog, maar het scherm was zo zwart als een.. naja heel erg zwart zegmaar.

Mijn moeder en ik, die er nu wel gewent aan waren dat alles kapot ging, keken elkaar aan, zuchten, en gingen ieder naar onze computer. (Lang leve de electrische aparaten!) Als alles goed gaat komt er straks na de siesta (middag pauze van 2 tot 5 uur) een electricien langs die hem gaat maken. Helaas ken ik ons gezin al langer dan vandaag en ons gelukgehalte ligt niet bepaald hoog. Met een beetje geluk is hij morgen gemaakt, en tot die tijd geen tv. Ach ja, misschien wel een goede rede om een spelletje te doen met de fam. ;-)

Kerst. Ik vraag aan mezelf wat ik van kerst vind. De eerste woorden die in mijn hoofd opkomen zijn. Stress, kerstboom verlichting, maar toch wel vooral gezelligheid!

Dit jaar later als normaal zijn wij begonnen met het opzetten van de kerstboom. In Nederland hadden we altijd een echte boom, maar aangezien dit in Spanje niet veel voor komt en de bomen dus óf duur zijn óf gewoon heel erg lelijk hebben we sinds vorig jaar een nepboom. Persoonlijk vind ik een echte boom veel leuker, alleen al door die lekker dennengeur die je in huis heb. Al is een neppe boom wel heel erg handig als de kerst afgelopen is, geen naalden op de grond niks.

Maar goed, aangezien we morgen in een regionale krant komen over het feit dat we verhuisd zijn naar Spanje, en mijn moeder persé de nieuwe website af wilde hebben als de mensen de krant zouden ontvangen, ben ik dit jaar verantwoordelijk voor de kerstboom. O nee. De kerstboom was leuk, maar vooral als hij klaar was. Ik herinnerde de stress die mijn moeder altijd had met de lampjes en realizeerde me dat dit nu bij mij zou gebeuren.

Lekker kerstmuziekje opgezet en warme chocolademelk met slagroom gemaakt om alvast in de sfeer te komen, en zo begon ik met het bouwpakket van de kerstboom en de lampjes. Toen het klaar was bedacht ik me dat het eigenlijk wel mee viel.

Na een lekkere siesta (middagdutje) zit ik nu op mijn zusje te wachten en dan begin ik met de kerstballen, slingers en al die andere dingen die er nog bij komen.

Elk jaar na de kerst was ik degene die boom mocht aftuigen (niet leuk!) omdat ik immers minder werk als hun had verricht tijdens het opzetten. Het geeft me dus een lekker gevoel om nu te kunnen zeggen: Dit jaar mogen jullie hem opruimen! ;-)

oke oke, ik geef toe, wonen in spanje heeft een groot voordeel! (zie foto).

Laat ik me even voorstellen!

Ik ben Kim, 17 jaar en ben in juni 2007 met mijn moeder, stiefvader, broertje en zusje naar Sax verhuisd, een plaatsje in spanje. (half uurtje van alicante) Ik heb een blog aangemaakt omdat ik denk dat mensen het wel interesant vinden om te weten wat er in een 17-jarig meisje's hoofd omgaat als ze een heel nieuw leven moet beginnen.

Op het begin had ik alles behalve zin om te emigreren, ik vond het best als mijn moeder een droom had om naar spanje te emigreren maar vond het maar egocentrisch dat ze daar niet meer kon wachten tot ik oud genoeg was om op mezelf te wonen (ik was toen 15), ze wist immers dat ik niet wilde. Achteraf gezien is het natuurlijk logisch dat we juist toen zijn verhuisd, juist omdat ik niet wilde, en juist omdat ik nog niet op mezelf kon wonen. Want mij achterlaten in Nederland zag ze natuurlijk niet zitten.

Afijn, sneller als gewenst brak de dag van het afscheidsfeest aan, hele leuke avond, maar aan het einde van de avond brak er een begravenis sfeer door. Na een lange slapeloze nacht, was het zondag. De dag van het afscheidsfeest van mijn moeder en haar man. Best saai voor mij dus had ik mijn beste vriendin ook uitgenodigt. Iedereen wist dat ik niet naar Spanje wilde dus wilde ze mij nog even verzekeren dat ik me echt geen zorgen hoefde te maken: ik zou snel vriendinnen krijgen en met mijn blonde haar (spanjaarden zijn gek van blondjes) zou ik hordes jongens achter me aankrijgen.

Eenmaal in Spanje was het echter een ander verhaal. Heb me nog nooit zo slecht gevoelt als toen de 1e schooldag. Ik begon echt opnieuw met niks. Toch had ik snel meiden waar ik bij mocht zitten in de pauzes. Fijn, maar ik vond het eigenlijk belangrijker dat ik buiten school lekker met meiden uit kon gaan, dus had ik mijn stoute schoenen aangetrokken en ze gevraagt of ik een keer mee mocht met stappen. Ik had een leuke avond uit, maar merkte heel erg dat ik de nieuweling was. Inmiddels is het schooljaar afgelopen en heb ik in een jaar spaans geleerd, en ben ik geslaagd voor mijn eindexamen. Helaas is de vriendschap met die meiden nooit verder gekomen als bij hun zitten in de pauze en bij hun hangen als ze uitgingen, maar zoals ik zeg hing ik er echt bij en moest ik altijd actie ondernemen om iets met hun af te spreken.

Een avond zouden we weer gaan stappen zouden we gaan stappen en toen lieten ze me 2uur wachten. Later kwam ik er ook nog eens achter dat ze al die tijd als slechte dingen achter mijn rug om zaten te zeggen. Toen ging er bij mij een knopje om. Wie dachten ze wel niet dat ze waren? Ik heb nooit meer met ze gepraat.

Inmiddels zijn we 5 maanden verder, en kan ik me toos vriendloos noemen. Aangezien ik ben gestopt met school zie ik behalve mijn familie niemand. Ik ben druk bezig met werk zoeken maar door de crisis valt dat flink tegen.

Ik voel me vaak erg eenzaam. Ik heb nog veel contact met mijn beste vriendin uit nederland, maar met de rest van mijn vrienden in nederland heb ik alleen contact als ik een keer in msn ben. Ik heb sinds kort een vriend, die in nederland woont. Het is moeilijk maar hij is het allemaal waard. We zijn al een beetje plannen voor samen wonen, maar dat zijn slechts ideetje .

Nou ik ga stoppen voor vandaag, anders word mijn blog wel heel erg lang! Ik zou het heel erg leuk vinden als jullie een berichtje willen achterlaten van wat jullie ervan vonden.

xxjes Kim